2024’ün Temmuz ayında Queens of the Stone Age cephesinden gelen bir haberle müzik dünyası şok geçirdi desek abartmış olmayız. Grubun frontman’i ve beyni olan Josh Homme, sebebi açıklanmayan hayati bir rahatsızlık sebebiyle apar topar Avrupa’dan kalkan bir uçakla ABD’ye getirildi ve yaklaşık 25 gün boyunca yaşayıp yaşamayacağı belli değildi. Böyle bir durumun korkutuculuğu bile başlı başına yeterken, 2011’de Homme’nin yine ölümden döndüğü bir olay yaşadığını bilince Queens of the Stone Age hayranlarının geçmiş korkuları tetiklendi. Uzun süre ne gruptan ne de Homme’den ses veya görüntü gelmese de 2024’ün son günlerinde Mark Lanegan’ı anmak için düzenlenen konserde sahneye çıkmasıyla herkesin yüreğine su serpildi. Bu konserden çok vakit geçmeden, 2024’te gerçekleşemeyen konserlerin 2025’te olacağı açıklandı ve Queens of the Stone Age yola devam etti. Elbette Josh Homme’nin sağlığına dikkat ederek. İşte bugünkü konumuz olan “Perfecth”, Queens of the Stone Age’in 9. albümü olmakla kalmayıp aynı zamanda Josh Homme’nin 9. canı gibi bir noktadan diskografideki yerini alıyor. Bunu düşünerek albümü dinlemenizi öneririz çünkü bu albüm, Josh Homme’nin paşa gönlünden ne koptuysa onu dinlediğimiz bir iş. Kimseye, kendisine bile hiçbir şey borçlu olmadığını Zane Lowe’a verdiği röportajda anlatan sanatçı için “Perfecth”, nefes almaya devam etmenin bir kutlaması. Bize de bu kutlamaya eşlik etmek düşüyor. Şimdi biraz albümün köklerine inelim de oradan şarkı incelemesi falan derken yolumuza bakalım.
Kintsugi, Japon kültüründe kırılan seramik ve porselen parçalarının altın, gümüş veya platin tozuyla karıştırılmış özel bir cila kullanılarak birleştirilmesine dayanan geleneksel bir onarım sanatıdır. 15. yüzyılda ortaya çıktığı düşünülen bu teknik, nesnelerin kırılma ve onarılma izlerini gizlemek yerine onları altınla vurgulayarak seramiğin geçmişini görünür kılar. Kintsugi felsefesi de bu uygulamadan hareketle kusurların, kayıpların ve yaşanmışlıkların bir nesnenin değerini azaltmadığı, aksine onun hikâyesinin bir parçası olduğu düşüncesine dayanır. Bu yaklaşım, kırılmayı bir son olarak değil, dönüşümün ve yeniden var olmanın bir aşaması olarak ele alır. Japon estetiğinde wabi-sabi anlayışıyla da ilişkilendirilen kintsugi, geçiciliği ve kusurluluğu kabul eden bir güzellik fikrini temsil eder. Josh Homme’nin kintsugi eseri de “Perfecth”in ta kendisi. İzleri, yaraları ve tüm varoluşundaki kusurlarıyla hayatta kalmayı kutlayan Josh Homme, Queens of the Stone Age’in müziğindeki tekinsizlikle flörtleşen ikircikli havayı, 2024’te yaşadığı ölümden dönme deneyimiyle birleştirerek ortaya çıkarıyor.
Queens of the Stone Age’in “Perfecth” albümü, Josh Homme ile bas gitarist Michael Shuman arasındaki giderek güçlenen yaratıcı ortaklığın ve grubun farklı yerlerden beslenen müzikal yaklaşımının bir ürünü olarak şekillendi. Albümün prodüksiyonunu üstlenen Homme ve Shuman, bir önceki stüdyo albümleri “In Times New Roman” üzerinde çalışırken geliştirdikleri yakın iş birliğini bu kez yazım ve kayıt sürecinin merkezine taşıdı. Shuman’ın anlattığına göre, önceki albümün son bir iki ayında vokal kayıtları ve miksaj üzerinde neredeyse her gün birlikte çalışmaları, ikili arasında yalnızca kişisel bir yakınlık değil, aynı zamanda birbirlerinin müzikal dilini ve çalışma alışkanlıklarını daha iyi anlamalarını sağlayan yeni bir bağ oluşturdu. Bu ortaklık “Perfecth”in prodüksiyon tarzına da yansıdı. Homme daha özgür ve öngörülemez bir yaratıcı enerjiyle hareket ederken Shuman, sürecin daha mantıklı, düzenli ve disiplin çerçevesinde ilerlemesini sağlayan taraf oldu.
Albümün kayıt süreci ise tek bir stüdyoya ve belirli bir döneme bağlı kalmadan, farklı zaman dilimlerine yayılan parçalı bir çalışma düzeniyle ilerledi. New Orleans ve Los Angeles başta olmak üzere yaklaşık beş farklı stüdyoda gerçekleştirilen kayıtlar arasında Sound City, Shangri-La ve Marigny Studios da yer aldı. Hatta bazı şarkıların temelleri grubun önceki albüm dönemlerine kadar uzanıyordu. Örneğin ‘Run Away From The Mob’, ilk olarak 2013 tarihli “...Like Clockwork” kayıtları sırasında ortaya çıkmış, Dave Grohl’un davul performansını da içeren eski bir çalışma olarak yıllar sonra yeniden ele alınmıştı. Albümün en öne çıkan şarkılarından ‘Insignificant Other’ ise “In Times New Roman” kayıtlarının son gününde, gece yarısına doğru gerçekleştirilen kısa bir doğaçlama seansının ürünüydü. Grup, parçayı daha sonra yeniden kaydetmeyi ve sesini iyileştirmeyi denese de ilk kaydın yakaladığı doğallığı aşamayınca eski hâline birkaç ufak dokunuş yaparak neredeyse olduğu hâliyle “Perfecth”e taşımaya karar verdi. Benzer şekilde ‘Sunday’ de Josh Homme – Dean Fertita ikilisinin, Iggy Pop’la birlikte çalıştığı 2016 çıkışlı “Post Pop Depression” döneminden gelen, ancak bu kez Queens of the Stone Age yorumuyla yeniden şekillenen bir parçaydı. Bu farklı dönemlerden ve koşullardan doğan kayıtların bir araya gelmesi, albümün tek tip bir ses anlayışına bağlı kalmamasını sağladı. Homme’nin de belirttiği üzere, bu albümü hayranları ya da endüstri için yapmadı. Ne duymak istiyorsa onu yaptı. Bu esnada da Michael Shuman ile yakaladığı uyum, albümün özgünlüğünü pekiştirdi.
Kayıtların en belirleyici duraklarından biri olan New Orleans’taki Marigny Studios ise albümün atmosferinin şekillenmesinde ayrı bir yere sahipti. Davulcu Jon Theodore’un ifadesine bakacak olursak New Orleans, bu süreçte grubun altıncı üyesine dönüşmüştü. Homme de şehri kirli, büyülü, güzel, tehlikeli ve zarif özellikleri bir arada barındıran, stüdyodan çıkıp otele yürürken bile insanı farklı deneyimlerle besleyen bir mekân olarak tanımlıyordu. Bu atmosferin yanı sıra grubun 2024’te Josh Homme’nin durumu ağırlaşmadan birkaç gün önce Paris’teki Katakomplar’da gerçekleştirdiği akustik konserin ve sonrasında çıktığı turnenin de “Perfecth”in müzikal yaklaşımında izleri bulunuyor diyebiliriz. Çünkü bunu söyleyen kişi Josh Homme’nin ta kendisi. Zane Lowe’a verdiği röportajda o turneden aldığı tatmini, hayatta başka hiçbir şeyden almadığını belirtmişti. Böylelikle “Perfecth”in temeli atılmıştı. Dokuz şarkıdan oluşan 36 dakikalık albüm, bu birkaç senenin ardından o bildiğimiz Queens of the Stone Age gibi değil. Böyle olması dinleyicilerin beklentisini karşılamasa da grubun anlatmak istediği şeyde bir bütünlük sağlıyor. Homme’nin ölümle yüzleşme, arzu, yanılgılar ve bütün bu deneyimlerin beraberinde getirdiği bilgelik etrafında şekillendirdiği şarkılar, albümün birbirinden farklı karakterlerini ortak bir temada buluşturuyor. Böylece “Perfecth”, kusursuz ve tekdüze bir bütünlük aramak yerine, farklı dönemlerin, mekânların ve duyguların bir araya gelmesinden doğan kendine özgü bir karakter kazanıyor.
2011’de ameliyat masasında kalbi durduktan sonra ikinci kez dünyaya gelen Josh Homme, bu deneyimi Queens of the Stone Age diskografisinin en karanlık albümü “…Like Clockwork” ile ölümsüzleştirmiş, ‘I Appear Missing’i ne zaman dinlesek tüylerimizi diken diken etmişti. “Perfecth”, ikinci kez ölümden dönmenin getirdiği korkuyu, bir farkındalığa dönüştürme albümü. “…Like Clockwork” ne kadar karanlıksa, “Perfecth” o kadar aydınlık. Ama o aydınlık, alışılagelen bir aydınlık değil. Güneşe çok uzun süre bakarsanız, başka bir yere bakışlarınızı çevirdiğinizde geçici körlük yaşarsınız. “Perfecth” tam olarak bu hissin, müziğe dönüşmüş hali. Kusursuz bir albüm değil. Queens of the Stone Age diskografisinin en başarılı albümlerinden biri de olmayacak. Ama yaşama tutunma hissini vermesi sayesinde nabzını hissettiğimiz bir albüm olacak.
