Burhie, Dergy’e hoş geldin! Hızlıca sohbete dalıyorum 🙂 Müziğini dinlerken insanı en çok etkileyen şey o ince terazi: Batı’nın teknik standartlarıyla, Doğu’nun bizi biz yapan o sıcak ezgilerinin tam ortasında duruyorsun. Bu sadece vokaline değil, prodüksiyonlarına da yansıyor. Seni ne “tamamen alternatif” ne de “plastik bir ana akım” yapmayan bu kendine has merkezin, kendi “sound”un nasıl şekillendi?
Hoş buldum! Aslında böyle bir yerde olacağımı hissediyordum ve bunun için yıllardır çalışıyorum. Sadece maruz kaldıklarımı ve sonradan görüp kendimi maruz bıraktığım şeyleri bir noktada birleştirmeye çalışıyorum.
Biyografine baktığımda hikayenin ilkokul korosunda ve bir müzik öğretmeninin doğru yönlendirmesiyle başladığını görüyorum. Ardından güzel sanatlar lisesi disiplini geliyor. Bugün dijitalde her şeyin bir gecede olup bittiği bir çağda, işin bu kadar “okullu” ve temelden eğitimli kısmından gelmek bugünkü üretimlerine nasıl bir demlenme süreci katıyor sana?
Aslında güzel sanatlar lisesinden sonra herhangi bir müzik eğitimi almadım, sadece müziğin dilinden anladığımı düşünüyorum, kendimi bu konuda tanıştığım müzisyenler ve dinlediğim farklı müzikler ile geliştirmeye çalışıyorum.
2017’ye, “O Ses Türkiye” finaline gidelim. Çok genç yaşta, Sibel Can’la çalışarak milyonların önüne çıktın. Televizyonun getirdiği o büyük ve ani illüzyondan sıyrılıp, bağımsız sahnede kendi ayakları üzerinde duran “Burhie” kimliğini inşa etme sürecindeki o geçiş nasıldı sence?
Hepsi birden olmadı işte. Çocuktum zaten o zamanlar, ister istemez de büyüleniyorsun. Çok fazla vaat, hayal çıkıyor karşına. Ancak hiçbir zaman bir şeylere kapılıp kendimi kaybetmedim. Sadece müziğimi paylaşmayı istiyorum.
Televizyon sonrasındaki asıl kırılman bağımsız sahnede kurduğun organik bağlarla oldu sanırım. Ezgi Alaş’la sosyal medyada başlayan tanışıklık, Bora Uzer’le yolların kesişmesi ve “Basit Bi’ Şekilde”nin doğuşu… Müzik sektöründe doğru insanları bulmak ve o “komünite” hissini yaşamak kariyerinin yönünü nasıl değiştirdi?
Kırılma noktalarımdan biri. Belki de şanslıydım ki karşıma iyi müzisyenler çıktı ve “ne öğrenebilirim, neler yapabilirim?”i düşündüm. Bora abinin de yeri başkadır zaten. Beni çok etkiledi bu yolculukta.
Sadece şarkı söyleyen biri değilsin; mutfaktasın da. 2024’te Ezgi Alaş’ın “Eve Dönüş” EP’sinde prodüktör koltuğuna oturdun, Wowme Records çatısı altında işler ürettin. Şarkıcı kimliğini bir kenara bırakıp başka bir ismin dünyasını “inşa eden” prodüktör kimliğine bürünmek sana müzikal anlamda neler öğretti?
Sadece prodüktör de değildim; tüm şarkılar bana aitti ve ilk tecrübemdi. İleride bunu tekrar yapabilir miyim bilmiyorum. Detaycılığı ve minimalliği burada öğrendim diyebilirim.
Müziğin içinde bu kadar fazla alana bölünmek çok farklı disiplinlerde çalışmayı da gerektiriyor ve dolayısıyla farklı şalterleri de kaldırıyorsun çalışırken. Bu kadar farklı formatta iş üretmek, günün sonunda kendi hür müziğini yaparken seni dağıtıyor mu, yoksa tam aksine besliyor mu?
Ben müzisyenim, bundan şikayet edemem. Zaten istediğim ve keyif aldığım şey bu.
Gelelim 2026’ya… Sosyal medyada yeniden yorumladığı o dönem şarkılarıyla kelimenin tam anlamıyla bir fırtına kopardın. Bu işin teknik ve vizyon kısmını cebinde taşıyordun ama geniş kitlelerin seni “keşfetmesi” bu videolarla oldu. O videoların bu kadar viral olmasının ardında sence nasıl bir duygu yatıyordu? İnsanlar o şarkılarda neyi özlemişti?
Bilmiyorum ki sadece sevdiğim şarkıları kendi sevdiğim şekilde yeniden yorumladım. İstemediğim bir şey yapmadım ve benim severek yaptığım müziği insanlar da sevdi. Isınamayıp sevmeyenler de oluyor. Normal yani.
Coverların sadece dinleyiciyi değil; Tarkan, Kenan Doğulu, Nazan Öncel, Cem Yılmaz gibi bu ülkenin popüler kültürünü ve müzik tarihini yazan isimleri de yakaladı. O isimlerden destek görmek, beğenilmek bir müzisyen olarak o an sana “Evet, doğru yoldayım” dedirten bir onay mührü müydü sana göre?
Yaptığım müziğin; küçükken dinlediğim, izlediğim insanlara kadar ulaştığını gördükten sonra sosyal medyanın ne kadar önemli bir yer olduğunu tekrar fark ettim. Bu durum motivasyon kaynağı oldu zaten benim için, gidip hepsine teşekkür mesajı attım hemen.
Bu yeniden yorumlama sürecinde Ersay Üner’in “Söyleyin” parçasını resmi olarak kendi yorumunla yayınladın. “Söyleyin” zaten çok dev bir hit, kült bir şarkı. Bilirsin böyle şarkılara dokunmak her zaman risklidir. Bu şarkıya kendi DNA’nı, o Batı-Doğu sentezini enjekte ederken mutfaktaki sınırları nasıl belirledin?
Öncelikle Ersay abiye teşekkür ederim, böyle bir şarkı yazıp bunu da istediğim gibi icra etmeme olanak sağladığı için. Sadece hissettiğimiz şekilde dokunduk. Kimine fazla, kimine eksik ve tabii ki bunu yaparken yalnız değildim. Playjoy (Caner Anar)’un etkisi de var.
Prodüksiyonlarındaki o detaycı ve çok katmanlı yapıyı sahnede nasıl bir enerjiye dönüştürüyorsun? Burhie’yi kulaklıkla dinlemek ile ilk kez canlı sahnede, grubuyla izlemek arasında dinleyiciyi nasıl bir deneyim farkı bekliyor? Mesela 14 Kasım’da Babylon’da vereceğin konserde dinleyici nelerle karşılaşacak?
Provalarda da bunun uğraşını veriyoruz. Bazı paylaşmadığım şarkıları da çalacağız. Bence canlı dinleseler daha fazla keyif alırlar.
Teknik altyapın, kültürel senteze yatkınlığın ve bu ivmeyle önümüzdeki dönemin en çok konuşulacak isimlerinden biri olacağın aşikar. Peki senin kişisel vizyonunda nihai hedef ne? 5 yıl sonra Burhie’yi nerede, nasıl bir müziğin temsilcisi olarak görmeliyiz?
5 yıl uzun bir süre, kısa kısa gidelim 🙂 5 ay içinde bir albüm ve tekliler yayınlamış ve daha sık konser veren birisini görüyor olacaksınız muhtemelen.